پس کو سیاست رسمی؟

احمد زیدآبادی در کانال تلگرامی خود نوشت: آنچه در تمام سال‌های اخیر نسبت به آن بی‌وقفه هشدار داده‌ام عدم وجود خط و فاصله‌ای روشن بین امر رسمی و غیررسمی در سیاست کشور بوده است!

گمان نمی‌کنم چنین معضلی در هیچ نقطه‌ای از عالم به این پررنگی که در کشور ما دیده می‌شود، وجود داشته باشد!

من به عنوان کسی که اظهارنظرها و بیانیه‌های سیاسی در ایران و بسیاری از کشورها را دنبال می‌کنم، واقعاً نمی‌دانم که در کشور ما، نهادها و مراجع مسئول اعلام سیاست رسمی کدامند و از همین جهت در بسیاری از اوقات هیچ تصوری از سیاست رسمی ندارم.

همین موضوع سبب شده است که اگر شهروندی فارغ از قیل و قال‌های کر کنندهٔ در فضای سیاسی بخواهد از سیاست رسمی کشور حمایت کند، پاک درمانده می‌شود!

در همین لحظه فرض کنیم من و شما بخواهیم از موضع رسمی کشور در برابر تفاهم‌نامهٔ بین ایران و آمریکا حمایت کنیم، آیا واقعاً می‌توانیم بفهمیم که موضع رسمی در این باره چیست و فاصله و تفاوتش با حجم عظیمی از لفاظی‌های بی‌شمار آدم‌های دارای انواع پست‌های حکومتی و حاکمیتی چقدر است؟

همانطور که بارها توضیح داده‌ام این یک بلبشوی بسیار خطرناک است و خطر آن حتی از جنگ کمتر نیست.

اقتضای شرایط جنگی، جمع کردن بساط انواع و اقساط خودنمایی‌های شخصی در حوزهٔ رسمی و نوعی تمرکزِ قاطعِ تصمیم‌گیری در این حوزه است، اما ماجرا درست به عکس شده است به طوری که همان مختصر درک شهروندان و ناظران خارجی از فاصلهٔ بین امر رسمی و غیررسمی در ایران به کلی مخدوش شده است!

این تفرق قدرت کنونی در حوزهٔ رسمی، ربطی به دمکراسی و مردم‌سالاری و مفاهیمی از این جنس ندارد. این نامش هرج و مرج است و چنانچه به سرعت علاج نشود، پیامدهای مخربش غیرقابل جبران خواهد بود!

غریب‌آبادی: کشورهای ساحلی خزر اقدامات اسرائیل و اوکراین را محکوم کنند

بیشتر بخوانید:

تحلیلگر مسائل بین الملل: تندروهای مخالف «مذاکره»، دوباره «جنگ» را به راه انداختند

تماشاخانه

پارتیا، افسانه «آن‌شیگائو»؛ سفر شاهزاده ایرانی به چین / سوغات او یک دین بود

ساعت ۸:۱۵ ششم اوت ؛ هیروشیما / وقتی شهر در دیگ قیر می‌جوشید

فیلم های دیگر